Bakteriuria bezobjawowa

Przez bakteriurię bezobjawową rozumieć należy stan charakteryzujący się obecnością znamiennej bakteriurii przy równoczesnym braku uchwytnych objawów klinicznych ze strony układu moczowego. Może ona być wyrazem zakażenia zarówno nerek, jak i dróg moczowych. Bakteriurii bezobjawowej mogą nie towarzyszyć żadne uchwytne zmiany w układzie moczowym. W licznych jednak przypadkach jej przyczyną jest w danym okresie przebiegające bezobjawowo przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek lub zakażenie nałożone na inną przewlekłą nefropatię. Przebieg bakteriurii bezobjawowej u pacjentów, u których nie współistnieją zaburzenia w odpływie moczu, jest zwykle łagodny. W czasie rocznej obserwacji w 40—50% przypadków spotyka się samoistne, bez żadnego- leczenia, ustąpienie bakteriurii. U 20—30% pacjentów z utrzymującą się bakteriurią pojawiają się przejściowe dolegliwości pęcherzowe, sugerujące jego zapalenie. Tylko u 1—2% chorych rozwija się ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek. U części pacjentów obserwuje się skłonność do nawrotów bakteriurii. Wieloletnie obserwacje pacjentów z utrzymującą się lub nawracającą bakteriurią bezobjawową, przy prawidłowym odpływie moczu i braku nadciśnienia tętniczego, wskazują, że ryzyko rozwinięcia się niewydolności nerek u tych osób jest znikome. Przy istniejącym upośledzeniu drożności dróg moczowych zwykle nie dochodzi do samoistnego ustąpienia bakteriurii. W takich przypadkach zazwyczaj utrzymuje się ona lub cechuje rychłymi nawrotami nawet przy stosowaniu ukierunkowanego leczenia przeeiwbakteryjnego. U chorych takich często rozwija się ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek, a niekiedy zakażenie staje się punktem wyjścia posocznicy urogennej. Utrzymujące się zakażenie doprowadza do przewlekłego odmiedniezkowego zapalenia nerek i do przewlekłej ich niewydolności.

Komentarze są zamknięte.