Diagnostyka śródmiąższowego zapalenia nerek

Diagnostyka różnicowa niebakteryjnego przewlekłego śródmiąższowego zapalenia nerek jest trudna. Przy ustalaniu rozpoznania bardzo ważne jest stwierdzenie u pacjenta obciążenia czynnikami, które mogą wywoływać tę chorobę. Należy jednak dodać, że wykazanie takiego obciążenia nie zawsze jest łatwe. Na przykład pacjenci nadużywający leków przeciwbólowych bardzo często zaprzeczają temu i dopiero bardzo wnikliwe zebranie wywiadu pozwala na wykrycie tej toksykomanii. Oczywiste jest, że obok wykazania istnienia przyczyny mogącej wywołać przewlekłą niebakteryjną nefropatię śródmiąższową dla rozpoznania tej choroby należy również stwierdzić obecność jej objawów. W różnicowaniu należy wziąć przede wszystkim pod uwagę przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek oraz przewlekłe kłębkowe zapalenie nerek. Rozróżnienie tych chorób bywa niejednokrotnie nadzwyczaj trudne; często staje się możliwe dopiero po dokonaniu bardzo wnikliwej analizy wszystkich objawów i danych z wywiadu. Przestrzec jednak należy przed bezkrytycznym traktowaniem znajdujących się w niej danych, a zwłaszcza przed opieraniem rozpoznania na izolowanych objawach lub pojedynczych różnicach między objawami. Postępowanie takie może z łatwością doprowadzić do pomyłek diagnostycznych; np, jedną z cech różnicujących przewlekłe śródmiąższowe niebakteryjne i przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek jest obecność lub brak znamiennej bakteriurii.

Komentarze są zamknięte.