Mocznica przednerkowa

image Główną przyczyną ostrej mocznicy przednerkowej jest nagłe pogorszenie się ukrwienia nerek. Może ono być wywołane bądź to niedostateczną ilością krwi krążącej, najczęściej wskutek odwodnienia, bądź też zmniejszoną pojemnością minutową serca. Pociąga to za sobą spadek przesączania kłębkowego oraz zwiększenie wchłaniania zwrotnego sodu i wody w cewkach bliższych. Zmianom tym towarzyszy zazwyczaj zwiększenie wydzielania hormonu antydiuretycznego oraz aldosteronu. Wszystko to wiedzie do oligurii oraz do retencji produktów przemiany materii w ustroju pomimo wysokiej osmolalności moczu i zachowania zdolności zagęszczania w nim mocznika i kreatyniny. Patogeneza ostrej niezapalnej niewydolności nerek jest o wiele bardziej złożona. Początkowo sądzono, że zależy ona od ostrego niedotlenienia nerek wskutek zaburzeń w ich ukrwieniu. Wykazano bowiem doświadczalnie, że 95% spadek RBF powoduje martwicę miąższu nerkowego i spadek ekstrakcji PAH-u przez nerki. Wskutek niedoskonałości stosowanych metod badawczych przyjmowano, że RBF ulega tak wybitnemu zmniejszeniu, że dochodzi do martwicy cewek z niedoboru tlenu. Dlatego też zespół ten nazwano „ostrą niedokrwienną niewydolnością nerek” lub „ostrą martwicą cewek”. Gdy okazało się, że przepływ krwi przez nerki jest stosunkowo dobrze zachowany, przyjmowano na podstawie wyników badań Truety, że przepływa ona przez nerki z pominięciem kłębków korowych — przez bezpośrednie połączenia tętniczo-żylne oraz przez naczynia proste, tworzące „krążenie przyrdzeniowe”. Okazało się jednak, że omijające kłębki połączenia tętniczo-żylne są bardzo nieliczne.

Komentarze są zamknięte.