Przednerkowa niewydolność nerek

Ostra przednerkowa niewydolność nerek rozpoczyna się zazwyczaj podstępnie, a jej pierwszym objawem jest wyraźne zmniejszenie się ilości dobowej moczu, wiodące do skąpomoezu. W wielu przypadkach, zespól ten pozostaje nie rozpoznany i ustępuje wraz z ustąpieniem przyczyny go wywołującej. Wczesny obraz kliniczny zależy przede wszystkim od rodzaju choroby podstawowej, w większości przypadków od odwodnienia. Chorzy są osowiali, senni, pragnienie mają wzmożone, łaknienie obniżone. Skóra i błony śluzowe są wysuszone, gałki oczne miękkie, zapadnięte, rysy twarzy zaostrzone, żyły obwodowe zapadnięte. Czynność serca jest przyspieszona, ciśnienie krwi tętniczej — obniżone. We krwi stwierdza się poligłobulię, podwyższenie wskaźnika hematokrytowego oraz stężeń: kreatyniny, mocznika, kwasu moczowego, azotu niebiałkowego, fosforanów i potasu. Towarzyszy temu obniżenie stężenia wodorowęglanów. Ilość dobowa moczu jest obniżona, jego masa właściwa i osmolalność — wysokie, stężenie w nim sodu jest niskie. Ostatnio opisano rzadką postać ostrej niewydolności przednerkowej przebiegającej z wiełomoczem. Występuje ona u chorych opornych na działanie wazopresyny. W tych przypadkach diureza dobowa waha się w granicach 900—2200 ml, RFR nie przekracza 1,0, stosunek stężenia azotu mocznikowego do kreatyniny w surowicy przekracza 20. Osmolalność moczu jest często wyższa niż w ONNN, a zawartość w nim sodu wynosi poniżej 25 mmoł/ł. Korekcja zaburzenia ukrwienia powoduje szybkie ustąpienie niewydolności nerek.

Komentarze są zamknięte.