Wady cewkowe

image Wady cewkowe, czyli tubulopatie, są to choroby lub zespoły chorobowe, w których we wczesnym okresie ich rozwoju stwierdza się upośledzenie jednej lub wielu czynności cewek nerkowych przy równoczesnym braku zmian w kłębkach nerkowych albo tylko bardzo nieznacznym ich uszkodzeniu. Określenie to uwypukla dwie zasadnicze cechy charakteryzujące wady cewkowe. Pierwszą z nich jest brak udziału zmian kłębkowych w powstawaniu zaburzeń czynności cewek nerkowych. Jest to ważne dlatego, że rozległe uszkodzenie kłębków, prowadzące do niewydolności nerek, powoduje zaburzenia homeostazy, które stają się przyczyną zmian czynności cewek. Dlatego, zgodnie z podaną definicją, zaburzenia funkcji cewek obserwowane u chorych z niewydolnością nerek nie powinny być uważane za tubulopatie. Drugą istotną cechą wad cewkowych jest to, że brak zmian kłębkowych dotyczy wczesnych okresów rozwoju tubulopatii. Znaczenie tej cechy, podkreślonej w definicji określającej istotę wad cewkowych, wynika stąd, że w późniejszych okresach do pierwotnych zaburzeń czynności cewek dołączyć się może, jako zmiana wtórna, uszkodzenie kłębków i śródmiąższu nerek. Może to być wywołane przede wszystkim nałożeniem się śródmiąższowego zapalenia nerek, które jest dość częstym powikłaniem tubulopatii. Nie dotyczy to jednak wszystkich wad cewkowych, bowiem w niektórych spośród nich nawet po wielu latach istnienia wady nie stwierdza się żadnych cech uszkodzenia kłębków i śródmiąższu nerek.

Komentarze są zamknięte.