Hiponatremia

image Hiponatremia jest najczęściej objawem przewodnienia i dlatego zwalcza się ją przez dalsze ograniczanie dowozu płynów. Jedynie w wyjątkowych przypadkach, gdy nie ulega wątpliwości, że jej przyczyną są istotne niedobory sodu, uzupełnia się ten kation, najczęściej w postaci wodorowęglanu sodu, lecz w ilościach nie przewyższających 30% wyliczonego niedoboru. Ani hipokalcemia, ani hiperfosjatemia nie osiągają zazwyczaj zawartości wymagających interwencji. W razie konieczności pierwszą zwalcza się dożylnymi wlewami z 10% glukonianu wapnia, drugą — podawaniem doustnym wodorotlenku glinu, który wiąże fosforany i zapobiega ich wchłanianiu z przewodu pokarmowego. Objawowa hiperkalcemia występująca niekiedy w okresie wielomoczu może być wskazaniem do dożylnych wle%vów z siarczanu sodu. W razie wystąpienia niewielkich zaburzeń psychicznych, objawiających się rozdrażnieniem, pobudzeniem i bezsennością, podaje się krótko działające barbiturany lub stosuje parę razy dziennie wlewy z 12—16 ml rozpuszczonego w oliwie paraldehydu. Jawną psychozę reaktywną zwalcza się chlorpromazyną lub promazyną, stany przeddrgawkowe — dwufenylhydantoiną — 100 mg, początkowo 4, a następnie 2 razy na dobę, a drgawki ponadto paraldehydem, krótko działającymi barbituranami lub pochodnymi fenotiazyny. Jeśli są one wywołane przewodnieniem, należy ponadto szybko chorego odwodnić.

Komentarze są zamknięte.