Przewlekłe nefropatie

image Wszystkie przewlekłe nefropatie śródmiąższowe prowadzą do przewlekłej niewydolności nerek, którą w tych przypadkach cechuje najczęściej bardzo wolny rozwój. Objawy niewyrównanej niewydolności pojawiają się niekiedy dopiero po kilku, a nawet kilkunastu latach działania czynnika wywołującego nefropatię śródmiąższową. Szybkość rozwoju niewydolności zwiększa się, gdy u chorych pojawia się nadciśnienie tętnicze lub gdy na istniejące zmiany nakłada się zakażenie bakteryjne nerek, co jest częstym powikłaniem przewlekłych śródmiąższowych zapaleń nerek. Patomechanizm uszkodzeń nerek wywołanych przez czynniki powodujące przewlekłe śródmiąższowe nefropatie. Tutaj ograniczymy się jedynie do podania zarysu patogenezy przewlekłego śródmiąższowego zapalenia nerek wywołanego nadużywaniem leków przeciwbólowych, czyli nefropatii poanalgetycznej. Mechanizmy rozwoju tej nefropatii były i są nadal przedmiotem licznych badań klinicznych i doświadczalnych, których wyniki są niejednokrotnie sprzeczne ze sobą. W moczu chorych stwierdza się niewielki lub mierny białkomocz oraz leukocyturię, a czasami krwiomocz. Zdolność zagęszczania moczu jest upośledzona. W badaniach radiologicznych obserwuje się różnego stopnia symetryczne zmniejszenie obu nerek. Badaniem urograficznym wykazać można czasem obecność martwicy brodawek nerkowych. Biopsja nerek wnosi niewiele, zwłaszcza we wczesnych okresach choroby, gdyż zmiany zlokalizowane są przede wszystkim w rdzeniu, a materiał biopsyjny zawiera najczęściej wyłącznie korę nerki. W przypadku obecności zmian w korze biopsja może również ich nie wykazać ze względu na ogniskowy charakter zmian. Ponadto należy podkreślić, że wykrycie zmian śródmiąższowych nie jest wystarczające do ustalenia ich przyczyny.

Komentarze są zamknięte.