Uszkodzenie przysadki

Rozwija się ona jako następstwo uszkodzenia przysadki lub podwzgórza.W tym stanie rzeczy następuje zmniejszenie wydzielania hormonu tyreotropowego (TSH), który w warunkach prawidłowych pobudza tarczycę, utrzymuje jej budowę i zapewnia fizjologiczne wydzielanie hormonów tarczycy. Wtórna niedoczynność zdarza się w przypadkach guzów wewnątrzsiodłowych niszczących przedni płat przysadki, w przypadkach poporodowej martwicy przysadki (zespół Sheehana), w razie przerzutów nowotworowych do przysadki, zmian zapalnych lub siatkowic spichrzających. Objawy kliniczne są zazwyczaj dość znamienne, polegają na równoczesnym wypadnięciu czynności kilku tropowych hormonów przedniego płata. Oprócz mniej lub bardziej wyrażonej niedoczynności tarczycy stwierdza się niedoczynność gonad (zmniejszone wydzielanie gonadotropin) oraz niedoczynność kory nadnerczy (zmniejszone wydzielanie ACTH). Rozpoznanie wtórnej niedoczynności tarczycy opiera się przede wszystkim na właściwej ocenie stanu ogólnego chorego. Praktycznie rzecz biorąc, nigdy niemal nie istnieje niedoczynność przysadki ograniczona tylko do upośledzonego wydzielania TSH. Istotne znaczenie diagnostyczne w rozpoznaniu wtórnej niedoczynności tarczycy ma próba z użyciem egzogennej TSH; jodochwytność tarczycy oraz poziom tyroksyny w surowicy podnosi się po kilku dniach wstrzykiwania TSH, natomiast w pierwotnym uszkodzeniu tarczycy wstrzykiwanie tyreotropiny pozostaje bez efektu.

Komentarze są zamknięte.