Hiperpotasemia

Do najgroźniejszych zaburzeń występujących w przebiegu ONN należy hiperpotasemia. Jej pojawienie się można opóźnić odpowiednio żywiąc chorych, usuwając wszelkie ewentualnie istniejące martwe tkanki, drenując ogniska ropne, zwalczając kwasicę oraz wszelkiego rodzaju zakażenia. Zabrania się zwłaszcza spożywania większych ilości pokarmów obfitujących w potas, takich jak mleko, sok pomarańczowy, ananasowy, soki jarzynowe. Nie stosuje się dużych dawek soli potasowych penicyliny. Przetacza się jedynie krew niedawno pobraną, gdyż w konserwowanej przez dłuższy czas potas przechodzi z krwinek do osocza. Nadmiar potasu przechodzącego z komórek do osocza usuwa się z ustroju za pomocą żywic wymiennych. 1 gram sodium polystyrene sulfonate wiąże do 3,1 mmol potasu, wymieniając go na odpowiednią ilość sodu. Ilość ta zależy w znacznym stopniu od szybkości pasażu jelitowego i w stolcach biegunkowych może spadać poniżej 1 m mol/l. U chorych z prawidłowym stężeniem potasu w osoczu podaje się po 5—10 g żywicy 4 razy dziennie doustnie lub 50—100 g w parogodzinnym wlewie doodbytniczym. W przypadkach z hiperpotasemią stosuje się wyższe dawki — 15—30 g parę razy dziennie doustnie lub 100—200 g — 2—3 razy dziennie doodbytniczo.

Komentarze są zamknięte.