Glikozuria nerkowa

image Glikozuria nerkowa, czyli cukromocz nerkowy, jest to dziedzicznie uwarunkowana tubułopatia polegająca na upośledzeniu reabsorpcji glukozy w cewkach proksymałnych. Występuje zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. U części pacjentów cukromocz jest objawem stałym, występującym nie tylko przy prawidłowej, ale nawet przy obniżonej glikemii. W innych przypadkach glikozuria pojawia się dopiero po spożyciu pokarmów zawierających węglowodany, gdy glikemia jest nieco podwyższona, ale znacznie niższa aniżeli prawidłowy „minimalny próg nerkowy” dla glukozy. Cukromocz nerkowy nie ma żadnego związku przyczynowego z cukrzycą i nie wyprzedza jej wystąpienia, co oczywiście nie wyklucza możliwości współistnienia tych dwóch schorzeń. Etiopatogeneza. Wyróżnia się co najmniej dwa typy cukromoczu nerkowego, przy czym obydwa dziedziczone są jako cecha dominująca autosomałna. Pierwszy z nich, spotykany znacznie częściej, jest wadą pojedynczą, w której stwierdza się tylko upośledzenie reabsorpcji glukozy. Defekt ten jest wywołany niejednorodnością czynnościową cewek proksymalnych, która powoduje, że w części nefronów wchłanianie zwrotne glukozy jest upośledzone, wskutek czego pojawia się ona w wydalanym moczu. Badanie histologiczne nerek pacjentów z cukromoczem nerkowym nie wykazuje żadnych istotnych zmian, jedynie w badaniach w mikroskopie elektronowym udało się stwierdzić pewne nieprawidłowości w strukturze nabłonków cewek proksymałnych.

Komentarze są zamknięte.